Dyskryminacja (cz. 2): Kobiety w życiu publicznym

fot. Aleksandra Burdziej

W kraju demokratycznym, jakim jest Polska, kobiety wciąż nie mają realnego wpływu na kształt polityki czy zmian społecznych. Szeroko rozumiane elity życia publicznego nie są zróżnicowane płciowo, a obecni w nich mężczyźni promują na kluczowe stanowiska kolejnych panów.

Jaskrawym przykładem nierówności płci na wysokich stanowiskach jest Kościół katolicki (kobiety nie są dopuszczone do święceń kapłańskich), innym Polska Akademia Nauk (wśród członków Zgromadzenia Ogólnego, najwyższego organu Akademii, tylko 5,47% stanowią kobiety), kolejnym zaś sfera polityki (politycy „rekrutowani” są zwykle z takich kręgów zawodowych, w których udział kobiet jest stosunkowo niewielki).

Nawet jeżeli kobietom uda się już przedostać do polityki, to tylko nielicznym. Podczas ostatnich wyborów do Parlamentu Europejskiego rekordowo wysoka ilość mandatów powędrowała w ręce pań (37%). Nie jest to imponująca ilość biorąc pod uwagę fakt, że kobiety stanowią ponad połowę mieszkańców Europy. Ale i do takiego wyniku Polsce jeszcze bardzo daleko; w Parlamencie RP aktualnie zasiada bowiem tylko 27,17% kobiet. Jest to niewiele powyżej średniej europejskiej, wynoszącej 25,6%. Pociesza jednak fakt, że zachowana jest tendencja wzrostowa; podczas poprzedniej, VII kadencji, w Parlamencie RP zasiadało bowiem 25,22% pań.

Stereotypy płciowe w polityce odgrywają dużą rolę także w obsadzaniu funkcji. Dla kobiet przewiduje się przede wszystkim takie odpowiedzialności jak edukacja, środowisko, zdrowie, wykluczając je w zasadzie całkowicie z dziedzin takich jak obrona narodowa, finanse, budżety itd. Ich udział w nieformalnych sieciach kontaktów, stanowiących domenę mężczyzn, jest także ograniczony. A przecież to wewnątrz tych sieci podejmowane są najważniejsze decyzje (o przykładach z życia wziętych chyba każdy chociaż raz słyszał z mediów). Poza tym kontakty nieformalne, jak sama nazwa mówi, nie dają się kontrolować prawem ani parytetami.

Anna Kolińska
"Dyskryminacja kobiet we współczesnej Polsce: Wybrane aspekty" (część 2: Kobiety w życiu publicznym)
Literaturę i źródła podano pod koniec części 3 tego opracowania.

tekst: Anna Kolińska
zdjęcie: Aleksandra Burdziej
© Marsz kobiet - Strajk kobiet 2016, www.protestkobiet.pl

Rodzaje przemocy

Przemoc fizyczna

Przemoc fizyczna to każde zachowanie, którego celem jest zadanie ofierze bólu fizycznego wbrew jej woli, uszkodzenie jej ciała, pogorszenie jej zdrowia lub pozbawianie ją życia.

Przykłady

Przemoc seksualna

Przemoc seksualna to każde zachowanie mające na celu zmuszenie ofiary do podjęcia niechcianych zachowań o charakterze seksualnym lub zdeprecjonowanie (obniżenie wartości) jej seksualności.

Przykłady

Przemoc psychiczna

Przemoc psychiczna to każde zachowanie, którego celem jest umniejszanie poczucia własnej wartości ofiary, wzbudzanie w ofierze strachu oraz pozbawianie jej poczucia bezpieczeństwa i kontroli nad własnym życiem.
Przykłady

Przemoc ekonomiczna

Przemoc ekonomiczna to każde zachowanie, którego celem jest ekonomiczne (finansowe) uzależnienie ofiary od sprawcy. Przemoc ekonomiczna jest ściśle powiązana z elementami przemocy psychicznej.
Przykłady

Badania i raporty